زندگي همچون پيازي است که هر لايه ان را ورق زدم مرا به گريه انداخت
 
 
در زماني که وفا قصه برف زمستان است و صداقت گل نايابي دورپاک شقايقها عابر بي عاطفه غم عشق
جاري است به چه کسي بايدگفت با توانسانم با تو زنده ام با تو هستم وخوشبخت ترين هرگز فراموشم نكن ...بيادم باش بيادتم
 
 
چشمم در انتظار تو تار شد نيامدي سالي گذشت باز بهار شد نيامدي بعدازتوسال هاست هنوزهم نشسته ام داغت به دل هزار هزار شد نيامدي
 
 
اي کاش مردم مثل شب يلدا تا صبح بيدار مي ماندند اي کاش مردم مثل شب کريسمس تا صبح بيدار مي ماندند اي کاش مردم مثل شب تحويل سال تا صبح بيدار مي ما ندند و و اي کاش مردم هميشه شب تا صبح بيدار مي ما ندند و براي يکديگر از زندگي / اميد / عشق/ و اينده صحبت ميکر دند اگر روزگارمان و روزهايمان سياه است اي کاش هيچ وقت صبح نمي شد
 
 
فرقي نمي كند گودال آب كوچكي باشي يا درياي بيكران... زلال كه باشي، آسمان در توست
 
" تا بدان رسيد دانش من, تا همي که بدانم نا دانم"
(( حکيم ابو علي سينا ))

زندگي همچون پيازي است که هر لايه ان را ورق زدم مرا به گريه انداخت
 
 
در زماني که وفا قصه برف زمستان است و صداقت گل نايابي دورپاک شقايقها عابر بي عاطفه غم عشق
جاري است به چه کسي بايدگفت با توانسانم با تو زنده ام با تو هستم وخوشبخت ترين هرگز فراموشم نكن ...بيادم باش بيادتم
 
 
چشمم در انتظار تو تار شد نيامدي سالي گذشت باز بهار شد نيامدي بعدازتوسال هاست هنوزهم نشسته ام داغت به دل هزار هزار شد نيامدي
 
 
اي کاش مردم مثل شب يلدا تا صبح بيدار مي ماندند اي کاش مردم مثل شب کريسمس تا صبح بيدار مي ماندند اي کاش مردم مثل شب تحويل سال تا صبح بيدار مي ما ندند و و اي کاش مردم هميشه شب تا صبح بيدار مي ما ندند و براي يکديگر از زندگي / اميد / عشق/ و اينده صحبت ميکر دند اگر روزگارمان و روزهايمان سياه است اي کاش هيچ وقت صبح نمي شد
 
 
فرقي نمي كند گودال آب كوچكي باشي يا درياي بيكران... زلال كه باشي، آسمان در توست
 
" تا بدان رسيد دانش من, تا همي که بدانم نا دانم"
(( حکيم ابو علي سينا ))

گفتی :" آسمان انتقام تو را , از من گرفت ."
گفتم : "من دعا نکردم ."
گفتی :" او به من وفا نکرد."
گفتم : " حالا مثل من شدی ! بی وفایی , تور ا شکست !"
گفتی  : " به تلخی مرگ نیلوفر ها شکستم ."
گفتم :" تنها دل شکسته , هیچ مرهمی ندارد !"
گفتی :" دستانت را به دستان من بسپار !"
گفتم :" یک بار سپردم و آواره شدم ."
گفتی :" قسم به عشق , این با من مجنونم !"
گفتم :" قسم به شب به آسمان دل سپرده ام !"
گفتی :" چتر دلم را پناه دلت می کنم !"
گفتم :" باران , سهمی از زندگی من است ."
گفتی :" زیر باران خیس و بی پناه می شوی ."
گفتم :" خیس شدن دلیل دیوانگی من است ."
گفتی :"بگذار من شاهزاده ی قلبت باشم !"
گفتم :" قلبم سال هاست با زخمی کهنه , زندگی می کند !"
گفتی :" من آمدم تا مرهم دلت باشم ."
گفتم :" دل ناز پونه ها , مرهم دلم هستند."
گفتی :"دل به من بسپار!"
گفتم :" دلت در هیاهوی بی وفایی دیگری ست."
گفتی :" تو منتظر من بودی !"
گفتم :" مدت هاست انتظار را , در نقاشی رویاهای محالم رنگ آمیزی می کنم ... و تو , دلت هنوز اسیر بی او بودن است."
گفتی :" از روزگار بی وفا دلم گرفته !"
گفتم :" دل به دریا بسپار و از غم رها شو !"
گفتی:" دلت با من نا مهربان نبود."
گفتم :" دل تو بی وفایی را , بر قاب آبی اش نوشت."
گفتی:" با هم ازاین دیارسفر کنیم ."
گفتم :" تو سفر کردی و من تنها شدم ."
گفتی :" این بار, تو همراه من بیا!"
گفتم :" برو , من این دیار را عاشقانه دوست دارم !"
گفتی :" او مثل تو عاشق نبود."
گفتم :" عاشقی درد سختی بود!"
گفتی:" این بار من عاشقم !"
گفتم:" پس برگرد!...به سرزمینی
که به نیت چشمانش دلم را اواره کردی ...
برگرد من سالهاست , بی تو نفس می کشم

ولادت حضرت  فاطمه رو به شما دوستان گرامي تبريك ميگويم

من اين روز رو به تمام مادران ايران زمين تبريك مي گويم

روزت مبارك مادر عزيزم

عشق يك تنفس آسماني از هواي بهشت است.
آدمي دايره نيست كه يك كانون داشته باشد، بيضي است و داراي دو
كانون، يك كانونش افعال است و كانون ديگرش افكار.
خدا منتهاي عظمت عالم خلقت است، عشق منتهاي عظمت آدمي.
وقتي كه قلب خشك شود، چشم نيز خشك مي شود.
دوست داشتن يك موجود ، شفاف كردن اوست

 
عشق از گياه عشقه گرفته شده است عشقه
گياهي است که به دور درخت مي پيچد و از عصاره درخت مي نوشد اما درخت با پژمرده شدن ان گياه نيز نابود مي شود و عشق در عرفان يعني گذشتن از من براي رسيدن به خود

    امروز براتون چند تا دوبيتي انتخاب كردم  

خنجر برام بیارید
من از تبار دردم
 عمریه بی طلوعم
 مثله غروبی سردم
آیینه دار غربت
با ادمها غریبه
حوای چشمهای من
 در حسرت یه سیبه
تاریکه سرنوشتم
فانوس من شکسته
عمریه بغضی سنگین
راه گلمو بسته
از شب به شب رسیدم
از کوچه ها به بن بست
ای ادمهای سرخوش
جایی برای من هست؟
شب گرد قصه ی عشق
تنها .و بی پناهم
اشکم رو گونه ها ت بود
من سردی یه آهم

دوست دارم هر روز پنج بار پنجره ی روحم را به سوی تو باز کنم و عاشقانه با تو حرف بزنم.

دوست دارم هر وقت دفتر شعرممه آلود می شود و تن حرفهایم درد می گیرد،آنها را به ملاقات تو بفرستم.

دوست دارم وقتی با تو گفتگو می کنم ،هیچ کبوتری میان حرفم نپرد و آنقدر محو زیبایی تو باشم که حتی اگر زمین از سقف هستی فرو بیفتد،پلک بر هم نزنم.

علفها و زنجره ها به من گفته اند تو دروازه ی مهربانی ات را را به روی گناهکارترین صداها نیز نمی بندی. تو همه را دوست داری.

مردابی کهنه می گفت اگر خدا مرا دوست ندارد،پس چرا مدام نیلوفران را به سوی من می فرستد؟

دوست دارم همیشه در من جاری باشی و سلولهایم در نام تو زندگی کنند

.

مهربانا چه کنم با این گناهانی که مرا از تو دور کرده اند؟دیر سالی ست که در قفس نفس زندانی ام و هیچ پرنده ای به من جرعه ای پرواز نمی نوشاند.

آفریدگارا!از آینه ها بخواه غبار گناه را از چهره من بر گیرند و به فرشته ها بگو با من آشتی کنند.

دوست دارم دستان گناهکارم را به سوی تو دراز کنم و یقین دارم    

  دستهایم را به گرمی خواهی فشرد .قناریها و شب بوها به من گفته اند تو همه را دوست داری...

براي ديدن تو

 براي ديدن تو نقره ي ماهو چيدم
 تا آسمون هفتم به خاطرت دويدم
براي ديدن تو. آسمونو شكافتم
 ستاره چشيدم تا طعمشو شناختم
 برا ديدين تو خارا رو سجده كردم
 به جاي چشم ابرا سوختم و گريه كردم
براي ديدن تو پاييز شدم شكستم
 برف زمستون شدم رو بامتون نشستم
 براي ديدن تو از درياها گذشتم
 دور ضريح عكست شب تا سپيده گشتم
 براي ديدن تو شدم مث پنجره
 اشاره هات محاله از ياد چشمام بره
 براي ديدين تو سوار موجا شدم
 چون تو رو داشته باشم هميشه تنها شدم
 براي ديدن تو عمري مسافر شدن
 به اجترام اسمت رفتم و شاعر شدم
 براي ديدن تو خط كشيدم رو تقدير
 نگات مث يه صياد منو كشيد به زنجير
 براي ديدن تو سنگا رو شيدا كردم
 طلسما رو شكستم راها رو پيدا كردم
براي ديدن تو ، تو جنگلا گم شدم
 بازيچه ي نگاه ساكت مردم شدم
 براي ديدن تو خيلي چيزا شنيدم
 خيلي كارا رو كردم اما تو رو نديدم
 براي ديدن تو رفتم تو باغ شعرا
 سراغ فال حافظ ، دنبال شعر نيما
 براي ديدن تو چه دردايي كشيدم
 تبم رسيد به خورشيد ،‌ تموم شدم ، بريدم
 براي ديدن تو از خواب گل و پروندم
 چه شبها مثل مجنون تو دشت و صحرا موندم
 براي ديدن تو چه قصه ها كه داشتم
 سر و رو شونه ي رنج چه روزا كه گذاشتم
براي ديدن تو قامت غصه خم شد
 انگار كه قحطي اومد هر چي به جز تو كم شد
 براي ديدن تو نياز نبود بگردم
 تو هر جا با من بودي پس تو رو پيدا كردم

این شعر رو تقدیم می کنم به پدر عزیزم

که امروز بعد از ۳ماه می بینمش

این گل رو تقدیم می کنم به یک دوست عزبز و گرامی