روزی پسر بچه ای تصمیم گرفت به ملا قات خدا برود و چون می دانست راه درازی در پیش دارد مقداری کلوچه و نوشیدنی در چمدان گذاشت و سفرش را آغاز کرد هنوز راه درازی نرفته بود که در پارک چشمش به پیرزنی افتاد که درروی صندلی نشسته بود و خیره به پرندگان نگاه می کرد پسرک کنار پیرزن نشست و چمدانش را باز کرد می خواست چیزی بنوشد که متوجه گرسنگی پیر زن شد و کلوچه ای به او داد پیرزن با حس سر شار از قدر شناسی آن را گرفت و لبخندی نثار پسرک کرد لبخندش آن قدر زیبا بود که پسر ک خواست برای دیدن دوباره آن مقداری نوشیدنی نیز به اوبدهد لبخند های پیرزن پسرک را غر ق در لذت کرد. آن دو تمام بعد از ظهر را به خوردن و نوشیدن گذراندند بی آن که کلمه ای بین آن ها رد و بدل شود با تاریک شدن هوا پسرک تازه متوجه شد چقدر خسته است و برای برگشتن به خانه از جا بر خاست اما هنوز چند قدمی پیش نر فته بود با سرعت به سوی پیرزن باز گشت و او را در آغوش کشید و باردیگر نظاره گر عمیق ترین لبخندپیر زن شد
مادر پسرک که با ورود او اوج لذت را در چهره وی تشخیص داد علت شادی او را جویا شد پسرک نیز در پاسخ گفت من امروز با خدا ناهار خوردم وقبل از این که مادر چیزی بگوید اضا فه کرد و لبخند او زیباترین لبخند ی بود که تا به حال دیده ام

پیرزن نیز سرشار از شادی و آرامش به خانه برگشت و در پاسخ به پسرش که از حالا ت عجیب مادر شگفت زده شده بود گفت امروز با خدا در پارک داشتم کلوچه خوردم اوبسیار جوان تر از آن است که انتظار

من از طرف خودم تولد تنها منجي بشريت رو به همه مسلمانان

جهان تبريك مي گويم .

يا مهدي ادركني

 بنمای رهی که  رهنماینده تویی

بگشای دری که در گشاینده تویی

زنگار غمان گرفت دور دل من

بزدای که زنگ دل زداینده تویی

بادا کرم تو بر همه پاینده

احسان تو سوی بندگان آینده

بر بنده خود گناه را سخت مگیر

ای داور بخشنده و بخشا ینده

ای واقف اسرار ضمیر همه کس

در حالت عجز دستگیر همه کس

از هرگنهم توبه ده و عذر پذیر

ای تئبه ده و عذر پذیر همه کس

 نمیدونم چی بگم

فقط میدونم دارم دق میکنم

ديگه تحمل اين زندگي ندارم

برام دعا کن

التماس دعا

خدایا پروردگار به بزرگیت قسمت میدم که کمکم کنی دیگه طاقت ندارم

خودت كمك كن

 چشمم بر این جاده خشک آمد و تو نیامدی

این بغض سا لها تو را خواند و تو نیامدی

دل پر ز آه و فغان بود و درد ...

..
بر حرمت ستاره ها قسمت داد و نیامدی

از بس که به یاد تو بر این خاک گریستم

اشکم به خاک ثمر داد و تو نیامدی

بر جاده گفتم دل و عقلم فدای توست

این جاده نیز گریه کرد و تو را خواند و تو نیامدی

گفتم که به خاک سپارم یاد تو را

جانم به خاک پای یاد توافتاد و تو نیامدی

صد بار دلم اسیر تردید شد که شاید نگاه تو

بر یک نگاه غریبه گره خورد و تو نیامدی

لیک همه جانم به فریاد آمد که بمان

همه تردید ز دل خویش راند و تو نیامدی

سالهاست بر این جاده منتظر نشسته ام

آشنای هر رهگذر شدم ای داد و تو نیامدی

من پيرهمه جاده های انتظار توام

این دل ز غم به فریاد آمد و تو نیامدی

من که زبان به شکوه باز نمی کنم

این نیز نوشتم ودادم به دست باد و

 اولين روز دبستان بازگرد
  كودكي ها شاد و خندان باز گرد
  باز گرد اي خاطرات كودكي
  بر سوار اسبهاي چوبكي
  خاطرات كودكي زيباترند
  يادگاران كهن مانا ترند
  درسهاي سال اول ساده بود
  آب را بابا به سارا داده بود
  درس پند آموز روباه و خروس
  روبه مكار و دزد و چاپلوس
  روز مهماني كوكب خانم است
  سفره پر از بوي نان گندم است
  كاكلي گنجشككي باهوش بود
  فيل ناداني برايش موش بود
  با وجود سوز و سرماي شديد
  ريز علي پيراهن از تن مي دريد
  تا درون نيمكت جا مي شديم
  ما پر از تصميم كبري مي شديم
  پاك كن هايي ز پاكي داشتيم
  يك تراش سرخ لاكي داشتيم
  كيفمان چفتي به رنگ زرد داشت
  دوشمان از حلقه هايش درد داشت
  گرمي دستانمان از آه بود
 برگ دفتر ها به رنگ كاه بود
 مانده در گوشم صدايي چون تگرگ
 خش خش جاروي با پا روي برگ
 همكلاسيهاي من يادم كنيد
 باز هم در كوچه فريادم كنيد
 همكلاسيهاي درد و رنج و كار
 بچه هاي جامه هاي وصله دار
 بچه هاي دكه سيگار سرد
 كودكان كوچك اما مرد مرد
 كاش هرگز زنگ تفريحي نبود
 جمع بودن بود و تفريقي نبود
 كاش ميشد باز كوچك مي شديم
 لا اقل يك روز كودك مي شديم
 ياد آن آموزگار ساده پوش
 ياد آن گچها كه بودش روي دوش
 اي معلم نام و هم يادت به خير
 ياد درس آب و بابايت به خير
 اي دبستاني ترين احساس من
 بازگرد اين مشقها را خط بزن