هر چيز در دنيا شبيه خودش فکر ميکند . شبيه خودش زندگي ميکند .

شبيه خودش مي انديشد. من هم شبيه به خودم به خودم فکر ميکنم .

شبيه خودم عاشق مي شوم.شبيه خودم گريه مي کنم.باور کن من چيزي

 جزخودم نيستم که مي خواستم همان باشم که تو مي خواستي.
زمان که از کنارم گذشت تازه فهميدم چيزي که دست هاي گذشته ام را پر

 از اتفاقسربلندي مي کند همين ماندن کنار خويشتن است.

خيلي دوست داشتم دفتر آسمان را با برگ هاي پر از ستاره اش براي تو

ورق بزنم و مهتابي ترين شعر را براي تو بسرايم.

هميشه در من تنديسي به نام ترس بود ترسي به نام نديدن تو.

باور کن هميشه رويا هاي آدمي نه انتها دارند نه آغازي که بتوان آن ها را

کم رنگ يا ازياد برد .ناگزير بودم در اين باران از همه سو ، زير چتر

رويا هايتدوستت دارم ها را قدم بزنم.آه چه زيبايي سبزي دنياي مرا

 نفس مي کشد.
دلم ميخواهد هيچ متن نگفته اي سطر هاي فکرم را خط خطي نکند.
عشق من ؛ عشق تکرار نامکرريست.مثل ريزش باران مثل تو که وقتي

در من جاريمي شوي عطر تمام گلهاي دنيا در تنم ،گلدان هاي خاطره را

بيدار مي کند.

عشق مثل ديوانه ايست که از درخت حس با لا مي رود و از بالاي درخت

 براي اتفاق زلالش که همان معشوق باشد سرخ ترين سيب را مي چيند.

مي دانم از عشق سطر شدن شايد کار من نباشد اما عاشق به قول  سهراب ،

مثل يک ماهي است که در درياي دچار گرفتار است.
شادابي ِ بي وصفي با من راه مي رود ؛ زيرا تو با نگاه هاي زمستان زده ات

  سردي هزار دي را به من هديه کردي.
شادابي ِ بي  وصفي کنارم جاريست زيرا تو با ماندن رو به رفتنت عميق ترين

 دره زخم را در  اين کوه هميشه عاشق ماندگار کردي.به لحظه هايم خنديدي

و مثل حجم نمک بر زخم دهان باز کرده ام انگشت گذاشتي.هميشه دستهاي

مسموم خيانت از پشت کوه اعتماد را خنجر زده است .بغض کبودي گلويم را

 خيس درد کرده است .

چشم هايم پراز فانوسک هاي روشن اشک اند.

روحم در تنم به خلسه اي عجيب فرو رفته است.
نمي توانم ابر بيانم را بر سرزمين گفتن ببارانم و از سوئي ديگر نمي توانم

سنگيني سکوت را در کنار خودم اعتراف کنم.
قلبم آن لخته لجن نرم بوي تعفن عشق تورا گرفته...
فکر نمي کنم يک بار ديگر تحملم کناربرود و آن حس دوباره عاشقي

 دستم را بگيرد.

حتي اگر دوباره عاشق شوم.کاري کردي که هر کجا قدم مي گذارم چشم هايت

 رو به رويم را پر ميکند از شکل سليس خودت.گويي عشق فرمان داده به تو

 فکر کنم خوب من باورکن

 چه بخواهيم چه نخواهيم زمان دانش غريزي اش را در انسان به تماشا

مي گذارد؛ يعني زمان نه منتظر من نه منتظر تومي ماند .

زمان روي انتظارما پا مي گذارد وما روي همديگر.راستي کدام يک زودتر

 به مقصد مي رسيم ؟